O patronie

         

Stanisław Moniuszko herbu Krzywda (urodzony 5 maja 1819 r. w Ubielu koło Mińska, zmarł 4 czerwca 1872 r. w Warszawie) – polski kompozytor, dyrygent, pedagog, organista. Autor około 268 pieśni, operetek, baletów i oper. Do jego najsłynniejszych dzieł należą opery: Halka, Straszny dwór i Paria. Gdy w 1827 r.  rodzina przyszłego kompozytora przeniosła się do Warszawy, ośmioletni Moniuszko rozpoczął naukę muzyki u Augusta Freyera (czytaj: Frejera), organisty w miejscowym kościele Świętej Trójcy. Po trzech latach rodzina przeprowadziła się do Mińska, gdzie Moniuszko kontynuował naukę u Czesława Stefanowicza.
        W 1837 r.  wyjechał do Berlina, aby kształcić się muzycznie u Carla Friedricha Rungenhagena, u którego studia ukończył w 1840 r.  Następnie zamieszkał w Wilnie, gdzie działał jako organista, kompozytor, pedagog i organizator życia muzycznego

w mieście.
        W 1858 r. przeniósł się wraz z rodziną do Warszawy, gdzie objął stanowisko dyrygenta opery. Jednocześnie od 1864 r. był wykładowcą w Instytucie Muzycznym

w Warszawie.Zmarł na atak serca w 1872 r. Pogrzeb artysty stał się manifestacją narodową.

          Jednym z najlepiej znanych zbiorów jego utworów drobnych jest cykl dwunastu Śpiewników domowych, zawierających pieśni do słów różnych poetów polskich

i obcych (w tłumaczeniu polskim) oraz do słów ludowych – w sumie 268 pieśni.
Większość pamiątek po kompozytorze przechowuje Warszawskie Towarzystwo Muzyczne im. Stanisława Moniuszki.